Thursday, September 20, 2007

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΑΚΙ




Στην προηγούμενη δουλειά μου δεν είχα πολλές σχέσεις για αρκετά χρόνια με συναδέλφους από άλλα τμήματα γιατί ήμουν σε ένα γραφείο κάπως απομονωμένο, μοιραζόμασταν σε πολλούς ορόφους και συνήθως είχα περίεργες ώρες εργασίας. Όταν η εταιρεία μετακόμισε και πήγαμε σε άλλο κτίριο τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Είχαμε πλέον το αμερικανικό σύστημα, σ'έναν όροφο όλοι, χωρίς ξεχωριστά γραφεία, παρά μόνο κάτι κοντά χωρίσματα με γυαλί, όλοι έβλεπαν όλους και όλοι άκουγαν όλους. Έτσι πρωτοβγήκα από την «τρύπα» μου στον κόσμο. Γνώρισα αρκετούς συναδέλφους, όμως μία ήταν αυτή που ξεχώριζε. Η Μαρία από το διπλανό... παραπέτασμα. Πάντα ερχόταν μέσα στην ησυχία μας και στον αποκλεισμό μας -προσπαθώντας να εργαστούμε σε έναν πλέον ενιαίο χώρο- να μας αναστατώσει, να μας ξεσηκώσει, να μας αναγκάσει να σηκώσουμε κεφάλι από το γραφείο και να ξεκολλήσουν έστω για λίγο τα μάτια μας από τον υπολογιστή. Είχε τον τρόπο της να σπάει αυτήν την αφύσικη ηρεμία και ησυχία. Πειραχτήρι, ζωντόβολο, ακόμη και όταν έκλεινε πάνω από δωδεκάωρο εκεί μέσα εξακολουθούσε να έχει αυτήν τη ζωντάνια, αυτήν την ενέργεια. Τα κορίτσια του διπλανού γραφείου πάντα έβρισκε έναν καινούργιο τρόπο να τα τρομάξει, να τα κάνει να στριγγλίσουν, να πεταχτούν από την καρέκλα τους, να τα ακούσει όλη η εταιρεία. Τον Η τον έκανε πάντα να τρώει το μούσι του με τα νάζια και τα πειράγματά της. Την προϊσταμένη του δικού μου τμήματος την έφερνε πολλές φορές στα όριά της, καθώς δεν χαμπάριαζε στο πόσο δουλειά έχουμε ή πόσο βιαζόμαστε, πάντα ερχόταν να με διακόψει για να μου πει για το τι έκανε το βράδυ ή πώς να πειράξουμε το διπλανό γραφείο, αλλά πιο πολύ γιατί ήξερε ότι έτσι έσπαγε τα νεύρα της προϊσταμένης. Πόσες φορές είχαμε πει να βγούμε ένα καλό τιμ από τη δουλειά μόλις τελείωνε το ωράριο. Πάντα κάτι ερχόταν και συνεχώς το αναβάλαμε. Ο Η της είχε αδυναμία και κοκκίνιζε κάθε φορά που του έδινε ένα φιλί στο μάγουλο και κείνη το 'ξερε και το έκανε συχνά για να τον φέρνει σε αμηχανία. Η Μαρία πάλι ενώ ήταν σούπερ πειραχτήρι είχε βρει τον μάστορά της μαζί μου. Είχα βρει το κουμπί της και συχνά την έκανα να κοκκινίζει με τα κολακευτικά σχόλια που της έλεγα ή την ξάφνιαζα πριν αυτή προλάβει να τρομάξει τις κοπέλες του διπλανού γραφείου. Κάθε φορά που έφευγε με άδεια, η απουσία της στα γραφεία μας ήταν αισθητή, υπήρχε μια βουβαμάρα, μια παγωμάρα, όλα ήταν χλιαρά, μαυρόασπρα.
Τζουμπ, γυρνούσε το Μαράκι και όλα έπαιρναν πάλι χρώμα, δηλαδή τι χρώμα, πολλά χρώματα, τα πάντα ξαναζωντάνευαν, η μουγγαμάρα χανόταν στο καλάθι των αχρήστων και ο Η έλιωνε και μαζί του όλη η παγωμάρα στον όροφο. Ερχόταν πάντα να μου πει τις λεπτομέρειες του ταξιδιού της. Της άρεσαν τα ταξίδια με μηχανή, τα οποία λάτρευα και γω. Ο Η έσκαγε και έτρωγε το μουσάκι του, η προϊσταμένη φούντωνε αλλά ποτέ δεν μιλούσε γιατί και το Μαράκι ήταν η υπεύθυνη του διπλανού τμήματος και δεν μπορούσε να της την πει.
Όταν πήρα την απόφαση και μάζεψα τα μπογαλάκια μου για την Πάνω Πόλη, το Μαράκι ήρθε με φόρα γεμάτο συγκίνηση με αγκάλιασε, με φίλησε, μου ευχήθηκε τα καλύτερα. Είπαμε να μη χαθούμε αλλά τελικά χαθήκαμε.

Ήθελα αυτές τις μέρες να της στείλω μια πρόσκληση για κάτι πολύ σημαντικό που ήθελα πολύ να το μοιραστώ και μαζί σας υπό διαφορετικές συνθήκες...
Δυστυχώς, άλλη μια αναθεματισμένη Κυριακή, που το καταραμένο τηλέφωνο κτύπησε, ενώ ήμουν στη δουλειά. Ήταν ο Η ήθελε να μου πει ότι η Μαρία, το Μαράκι... έφυγε.
Έπειτα από ένα δωδεκάωρο στη δουλειά, καβάλησε τη μηχανή της για να πάει σπίτι. Στον δρόμο της ένας πιτσιρικάς με αυτοκίνητο έχασε τον έλεγχο του και έπεσε πάνω της...
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ ενώ θέλω να γράψω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω τόσο βαρύς ενώ δεν τρώω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω μια βουβαμάρα ενώ γίνεται γύρω μου χαμός, είναι μέρες τώρα που όλα έγιναν μαυρόασπρα ενώ γύρω μου υπάρχουν χρώματα.
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ να το πιστέψω...

Συγχωρέστε με για τη μαυρίλα μου.

Σήμερα θα πάω να πειράξω λίγο τις κοπέλες στη καινούργια μου δουλειά (8μηνο και βάλε), θα τις ξεσηκώσω, θα προσπαθήσω να βάλω χρώμα στο γραφείο...

Εσύ Μαράκι, μάλλον θα 'χεις πολλή δουλειά εκεί πάνω...

Ομως ακόμη και αυτές οι στιγμές θέλουν τη μουσική, χωρίς μουσική δεν μπορούσε το Μαράκι

12 comments:

Trelofantasmeni said...

Πρώτη φορά μπήκα στο e-σπιτικό σου και έπεσα πάνω σ΄αυτό το ποστ...έσφιξε η καρδιά μου ,κρίμα να φεύγουν έτσι νέα και γεμάτα ενέργεια άτομα...εύχομαι να έχει καλό παράδεισο και να δίνει "ζωή" κι εκεί με τα πειράγματά της.

Εσείς που την γνωρίσατε και την αγαπήσατε κρατήστε την στην καρδιά σας.

street spirit said...

trelofantasmeni, καλώς ήλθες στο e-σπιτικό μου, αν και εδώ συνήθως βάζω μόνο τις μαύρες σκέψεις και γενικά τη μαυρίλα, στο άλλο έχει και άλλα, το μαράκι είναι στην καρδιά μας και είμαι σίγουρος ότι εκεί πάνω θα τρελάνει κόσμο

One Big DJ said...

Ηeartbreaking...λυπάμαι πολύ αλλά εκείνη είμαι σίγουρος πως χαίρεται.

Σκορπίνα said...

Αχ!!!
Πέρασα μεσα στην τρελή χαρά να σου αφήσω μια καλησπέρα...

Τειλικά, θα σου αφήσω μόνο ένα δακρυσμένο φιλί...

street spirit said...

one big dj, καλά θα 'ταν

street spirit said...

σκορπίνα, δεν είχα σκοπό να σε χαλάσω και δεν θα το ήθελε ούτε το Μαράκι, του άρεσε το γέλιο όχι τα δάκρυα ;)

Roadartist said...

πρωτη φορά απο εδώ..δεν εχω λογια να σου πω..πραγματικα εύχομαι τι να πω.. να την εχετε για παντα μεσα σας. Κριμα. Και τελικα ας συνειδητοποιουμε ολοι μας ποσο μοναδικη ειναι η καθε στιγμη μας.. και ας τη ζουμε, ας μη μιζεριαζουμε ........... ας μην αναβάλλουμε κατι ομορφο για αυριο.. Να σαι παντα καλα, θα χαρώ πολύ να σε δω να περνας απο το δικο μου χωρο ΦΙΛΙΑ :)

street spirit said...

roadartist, να 'σαι καλά και να ζεις την κάθε στιγμή ως μοναδική, μα πάνω από όλα με μια αισιόδοξη ματιά, φυσικά και θα σε επισκεφτώ, νομίζω όμως ότι έπρεπε να μπεις στο άλλο μου μπλογκ, streetchronicles, όπου θα ταιριάζεις μια χαρά ;)

Roadartist said...

ουαου..απο τα καλυτερα που εχω δει, χαίρομαι πολύ που σε βρήκα θα τα λεμε συχνά :)

Spitogata said...

Το άδικο της μοίρας.
Σαν να ζήλεψε τα νιάτα και την ομορφιά της.
Ή να ήθελε να παραμείνει για πάντα έτσι στην μνήμη σας.

Έκανες καλά που το έβγαλες από μέσα σου. Σεμνή αναγνώριση για το Μαράκι.

Ο καθένας από μας θα πρέπει να έχει κατά νου πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη.

Χάρηκα που σε γνώρισα.

street spirit said...

spitogata, αυτό το μπλογκ είναι η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού και εδώ και κάποιο καιρό το έχω αφιερώσει στο Μαράκι, στο streetchronicles συνεχίζω όμως να γράφω, κάποια στιγμή και δω θα προχωρήσω... Καλώς ήρθες και γω χάρηκα που σε γνώρισα

ateojoi said...

ειναι δυσκολο να αποχωριζεσαι κατι που σε κανει να νοιω8εις ομορφα.κατι φευγει απο κοντα σου με διαφορους τροπους.μα παντα αφηνει πικρη γευση.Και τοτε νοιωθεις μικρος και ανημπορος.Τοτε καταλαβαινεις πως λιγα πραγματα μπορεις να ορισεις.ΝΑ ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΦΙΛΕ.