Wednesday, February 13, 2008

Η ενέργεια της σκοτεινής ύλης





Χαμένος στο μαύρο χάρτη του διαστήματος, χαμένος στο σκοτάδι, χαμένος στις μαύρες σκέψεις, ίσως όλο το Σύμπαν να τις έχει, με τραβάει η ενέργεια της σκοτεινής ύλης, της ύλης που δημιουργεί τα αστέρια. Χρειάζεται σκοτάδι για να βγει φως τελικά... ίσως πάλι απλά να φταίει το μυαλό μου...

Thursday, September 20, 2007

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΑΚΙ




Στην προηγούμενη δουλειά μου δεν είχα πολλές σχέσεις για αρκετά χρόνια με συναδέλφους από άλλα τμήματα γιατί ήμουν σε ένα γραφείο κάπως απομονωμένο, μοιραζόμασταν σε πολλούς ορόφους και συνήθως είχα περίεργες ώρες εργασίας. Όταν η εταιρεία μετακόμισε και πήγαμε σε άλλο κτίριο τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Είχαμε πλέον το αμερικανικό σύστημα, σ'έναν όροφο όλοι, χωρίς ξεχωριστά γραφεία, παρά μόνο κάτι κοντά χωρίσματα με γυαλί, όλοι έβλεπαν όλους και όλοι άκουγαν όλους. Έτσι πρωτοβγήκα από την «τρύπα» μου στον κόσμο. Γνώρισα αρκετούς συναδέλφους, όμως μία ήταν αυτή που ξεχώριζε. Η Μαρία από το διπλανό... παραπέτασμα. Πάντα ερχόταν μέσα στην ησυχία μας και στον αποκλεισμό μας -προσπαθώντας να εργαστούμε σε έναν πλέον ενιαίο χώρο- να μας αναστατώσει, να μας ξεσηκώσει, να μας αναγκάσει να σηκώσουμε κεφάλι από το γραφείο και να ξεκολλήσουν έστω για λίγο τα μάτια μας από τον υπολογιστή. Είχε τον τρόπο της να σπάει αυτήν την αφύσικη ηρεμία και ησυχία. Πειραχτήρι, ζωντόβολο, ακόμη και όταν έκλεινε πάνω από δωδεκάωρο εκεί μέσα εξακολουθούσε να έχει αυτήν τη ζωντάνια, αυτήν την ενέργεια. Τα κορίτσια του διπλανού γραφείου πάντα έβρισκε έναν καινούργιο τρόπο να τα τρομάξει, να τα κάνει να στριγγλίσουν, να πεταχτούν από την καρέκλα τους, να τα ακούσει όλη η εταιρεία. Τον Η τον έκανε πάντα να τρώει το μούσι του με τα νάζια και τα πειράγματά της. Την προϊσταμένη του δικού μου τμήματος την έφερνε πολλές φορές στα όριά της, καθώς δεν χαμπάριαζε στο πόσο δουλειά έχουμε ή πόσο βιαζόμαστε, πάντα ερχόταν να με διακόψει για να μου πει για το τι έκανε το βράδυ ή πώς να πειράξουμε το διπλανό γραφείο, αλλά πιο πολύ γιατί ήξερε ότι έτσι έσπαγε τα νεύρα της προϊσταμένης. Πόσες φορές είχαμε πει να βγούμε ένα καλό τιμ από τη δουλειά μόλις τελείωνε το ωράριο. Πάντα κάτι ερχόταν και συνεχώς το αναβάλαμε. Ο Η της είχε αδυναμία και κοκκίνιζε κάθε φορά που του έδινε ένα φιλί στο μάγουλο και κείνη το 'ξερε και το έκανε συχνά για να τον φέρνει σε αμηχανία. Η Μαρία πάλι ενώ ήταν σούπερ πειραχτήρι είχε βρει τον μάστορά της μαζί μου. Είχα βρει το κουμπί της και συχνά την έκανα να κοκκινίζει με τα κολακευτικά σχόλια που της έλεγα ή την ξάφνιαζα πριν αυτή προλάβει να τρομάξει τις κοπέλες του διπλανού γραφείου. Κάθε φορά που έφευγε με άδεια, η απουσία της στα γραφεία μας ήταν αισθητή, υπήρχε μια βουβαμάρα, μια παγωμάρα, όλα ήταν χλιαρά, μαυρόασπρα.
Τζουμπ, γυρνούσε το Μαράκι και όλα έπαιρναν πάλι χρώμα, δηλαδή τι χρώμα, πολλά χρώματα, τα πάντα ξαναζωντάνευαν, η μουγγαμάρα χανόταν στο καλάθι των αχρήστων και ο Η έλιωνε και μαζί του όλη η παγωμάρα στον όροφο. Ερχόταν πάντα να μου πει τις λεπτομέρειες του ταξιδιού της. Της άρεσαν τα ταξίδια με μηχανή, τα οποία λάτρευα και γω. Ο Η έσκαγε και έτρωγε το μουσάκι του, η προϊσταμένη φούντωνε αλλά ποτέ δεν μιλούσε γιατί και το Μαράκι ήταν η υπεύθυνη του διπλανού τμήματος και δεν μπορούσε να της την πει.
Όταν πήρα την απόφαση και μάζεψα τα μπογαλάκια μου για την Πάνω Πόλη, το Μαράκι ήρθε με φόρα γεμάτο συγκίνηση με αγκάλιασε, με φίλησε, μου ευχήθηκε τα καλύτερα. Είπαμε να μη χαθούμε αλλά τελικά χαθήκαμε.

Ήθελα αυτές τις μέρες να της στείλω μια πρόσκληση για κάτι πολύ σημαντικό που ήθελα πολύ να το μοιραστώ και μαζί σας υπό διαφορετικές συνθήκες...
Δυστυχώς, άλλη μια αναθεματισμένη Κυριακή, που το καταραμένο τηλέφωνο κτύπησε, ενώ ήμουν στη δουλειά. Ήταν ο Η ήθελε να μου πει ότι η Μαρία, το Μαράκι... έφυγε.
Έπειτα από ένα δωδεκάωρο στη δουλειά, καβάλησε τη μηχανή της για να πάει σπίτι. Στον δρόμο της ένας πιτσιρικάς με αυτοκίνητο έχασε τον έλεγχο του και έπεσε πάνω της...
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ ενώ θέλω να γράψω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω τόσο βαρύς ενώ δεν τρώω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω μια βουβαμάρα ενώ γίνεται γύρω μου χαμός, είναι μέρες τώρα που όλα έγιναν μαυρόασπρα ενώ γύρω μου υπάρχουν χρώματα.
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ να το πιστέψω...

Συγχωρέστε με για τη μαυρίλα μου.

Σήμερα θα πάω να πειράξω λίγο τις κοπέλες στη καινούργια μου δουλειά (8μηνο και βάλε), θα τις ξεσηκώσω, θα προσπαθήσω να βάλω χρώμα στο γραφείο...

Εσύ Μαράκι, μάλλον θα 'χεις πολλή δουλειά εκεί πάνω...

Ομως ακόμη και αυτές οι στιγμές θέλουν τη μουσική, χωρίς μουσική δεν μπορούσε το Μαράκι

Thursday, June 28, 2007

The perfect lover







It seems like the perfect night

you and me under the blue sky

i'll be your guide

to your lost desires

through a thousand fires


It seems like the perfect crime

making you love

out of time

living in a dream

with nothing to hide






It seems like the worst day

find us naked under the rain

running away from each other

seeking for the perfect lover

the perfect lover



Writen by No love lost, 1994

Friday, June 1, 2007

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι



"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ



Tuesday, May 29, 2007

Καλό σου ταξίδι Αμαλία


Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...




Έφυγες και όμως είσαι εδώ.
Ραντεβού 1η Ιουνίου λοιπόν για να δώσει ο κόσμος του μπλογκ τη δικιά του απάντηση.



Όταν σε πρωτοδιάβασα Αμαλία, σου έγραψα ότι πολεμάς με τους ανεμόμυλους, τώρα πρέπει εμείς να συνεχίσουμε...

Ο Όνειρος γράφει...

Arms of an angel

Thursday, February 8, 2007

ΑΔΕΙΑΣΤΕ





Δημιουργήθηκε για να αδειάζουμε όσες μαύρες σκέψεις μάς γεμίζουν το μυαλό, έτσι ώστε να βρούμε χώρο για άλλες ίσως καλύτερες, τουλάχιστον πιο φρέσκιες. Μαύρες σκέψεις είναι ό,τι μας χαλάει, ό,τι μας βαραίνει, ό,τι μάς κάνει τις κινήσεις μας πιο αργές, ό,τι μας ρίχνει ή μας μαυρίζει.
Οι Μαύρες Σκέψεις είναι ένας σκουπιδοτενεκές όπου πετάμε ό,τι μάς βαραίνει το μυαλό.